b is for jeff.

The Weeknd sevgimi dağlara yazsam yetmez, nasıl seviyorum öyle böyle belli değil. Şimdi buraya “en sevdiğim şarkısı şu” yazıp bir tanesini koymak isterdim ama o pek bir zor benim için. O an hangi şarkısını dinliyorsam, en güzel şarkısı o.

Buraları takip ediyorsanız The Weeknd’i duymuşsunuzdur, kaç kez övmüşümdür acaba? Ama kendine ait bir post’u olması gerekiyordu, onun da vakti şu anmış.

RnB dinlemem, çok güzel altyapılı bir parçada bile rap varsa bir yere kadar katlanabilirim ama bu iki hakim doğrunun işlemediği tek bir sanatçı var o da The Weeknd.

Geçtiğimiz sene Kanada’nın müzik piyasasındaki muazzam çıkışının en büyük aktörlerinden biri Abel Tesfaye, nam-ı diğer The Weeknd. Etiyopya kökenli ve 1990 doğumlu Abel’e “neslinin ötücükuşu” deniyor, hatta saygın müzik otoritelerinden John Norris’in kendisi hakkında söylediği bir söz var: “Michael Jackson’dan beri gelen en büyük müzikal yetenek”. Sanıyorum bunda biraz da Abel’in sesinin Michael’e çok benziyor oluşu büyük rol oynuyor (özellikle Dirty Diana parçasında ayırt etmek mümkün değil).

Kaldı ki bana sorarsanız geçen sene çıkan üç albümü de [The Balloon Trilogy: House of Balloons, Thursday, Echoes of Silence] Radiohead’in The King Of Limbs albümünü solluyor. 

Genel RnB ve Rap müziğinin o katlanılmaz basitliğine, günümüz şarkı sözlerinin anaokulu seviyesinde olmasının aksine Abel’in yazdığı sözlerde henüz 22 yaşında olmasına rağmen inanılmaz bir bütünlük var. Hem de şarkılarının konusu öyle çok da karmaşık değil; ilişkiler, gece hayatı, alkol, uyuşturucu, partiler, seks gibi sıradan şeyler üzerine satırları. Kulağa boktan gelse de, cümle kullanımı, sembolizmi, onları altyapısıyla bütünleştirmesi, minimal enstrüman kullanımı, rap sahnesinden gelmesine rağmen rap yapmıyor oluşu, genel kompozisyonu muazzam.

Kaldı ki, artık günümüzde neredeyse çok az sanatçının girdiği o “albüm” mindsetini çok iyi yansıtıyor. Bir albüm, sadece arka arkaya koyulmuş şarkılardan oluşmaz; bir albümün bir hikayesi vardır, konsepti vardır, devamlılığı vardır, kendi içinde uyumu vardır. Bir sinema filmi gibidir yani bir albüm, birbirinden alakasız sahneler koyamazsınız.

Balon Üçlemesi’nin son bölümü olan Echoes of Silence’ı ilk dinlediğime ilk iki albüme göre oldukça başarısız bulmuştum; ama albümü tekrar tekrar dinlediğimde en az ilk iki albüm kadar iyi olduğu açıkça kendini ortaya koydu. Ve hepsinden öte, tıpkı bir roman yazarının yapacağı gibi; ilk iki albümdeki hikayelerin sahip olduğu boşlukları ve soruları EoS’daki sözlerde bulabildik. Ve ikinci albüm olan Thursday’e adını veren “sadece Perşembe günü sevilen kız”ın neden sadece perşembe günü sevildiği gibi göndermeler de bu üçlemedeki puzzle parçalarını yerine yerleştirdi.

Artık merak konusu ise Abel’in bir sonraki albümünün neye benzeyeceği. İkinci bir James Blake vakasını kaldırabileceğimizi pek sanmıyorum, ama Abel’e olan güvenim James’e olan güvenimden daha fazla. Yeni projesini yine bir üçleme şeklinde mi yapacağı, aynı hikayeyi devam mı ettireceği, yoksa yepyeni bir hikaye mi anlatacağını dört gözle bekliyoruz. Radiohead’in yeni albümü çıktığı sene ona kafa tutabilen kaç insan var ki baktığınızda?

XO til we overdose…